"Fotoğrafça düşünmek" ve "fotoğrafça konuşmak", gündelik hayata, sokağa, insanlara veya devasa yapılara bakarken onları birer görsel kompozisyon ve mesaj olarak algılamaktır.

Bu görsel dilin kendi içindeki yapısı şu unsurlardan oluşur:

• Işık ve Gölge (Alfabe): Fotoğrafçanın harfleridir. Görsel dünyanın tüm kelimeleri bu ikisiyle yazılır. Özellikle yüksek kontrastlı, siyah-beyaz bir anlatımda ışığın aydınlattığı yüzeyler ve derin gölgelerin kesişimi, hiçbir metne ihtiyaç bırakmadan hikayenin duygu yükünü ve dramatik yapısını belirler.

• Geometri ve Kompozisyon (Gramer): Çizgiler, geometrik formlar, dokular ve mimari oranlar bu dilin sözdizimi kurallarıdır. Çerçeve içine alınan yapısal öğeler kadrajda rastgele durmaz; izleyicinin gözünü yönlendiren, hacmi hissettiren ve "yapı sanatını" (Art of Structure) ortaya koyan katı bir düzen veya minimalizm içindedir.

• Perspektif (Vurgu): Olaylara, mekânlara veya kentsel dokuya nereden baktığınızdır. Çekim açısı, fotoğrafçının kendi ses tonunu ve görsel cümlesindeki asıl vurucu noktayı belirler.

• An (Noktalama İşareti): Deklanşöre basılan o milisaniye, görsel cümlenin sonuna konan noktadır. Zamanın dondurulduğu o belirleyici an, tüm komposizyonun anlamını mühürler.

Özetle fotoğrafça; kent sosyolojisini, tarihi bir mirası ya da mimari bir dokuyu anlatırken dünyanın her yerinde çeviriye ihtiyaç duyulmadan anlaşılan yegane dildir. Merceğin arkasındaki sanatçının, zihnindeki estetik yapıyı ve dünyayı algılayış biçimini sadece ışıkla kağıda dökme eylemidir.